?

Log in

No account? Create an account
 
 
29 January 2016 @ 04:06 pm
[Esperanto] Devilman AU fic  
I started it earlier this week but only have a vague idea of where I'm going with it, as usual.... figured it's better to have more posts on this comm than less!

Akiro rigardas plisupre, kolo turnetis al Rio, okulhararoj dolĉe kurbantaj kiel nigraj bukletoj. La spiro ĉe li forkliniĝas ĝis ne ankoraŭvarmige, kiam Rio nesubite ekstaras per plimalkurba dorso.

"Bona peno." Li diras, kaj Akiro duonridetas, fingroj ĉe la flankoj de sia kafujo. La trinkaĵo jam malvarmas, la sunŝirmiloj ĉe la fenestro jam subtiriĝis horoj antaŭe kaj nun la palblua lumo ombretas sin en la laborĉambro. Rio ŝanĝetas la kuŝon de sian hararon, frapetas siajn piedojn unufoje, dufoje kontraŭ la arbaĵan plankon, kaj fine turnas paroli al la librejo.

"Ĉu pli kafon deziras?"

Li rigardas la plenetan, netrinkonton. "Ho, jes, dankon — " kaj Riaj manoj elprenis la ujon antaŭtempe liaj mem eblas formovi, fingroj ekpremataj perfrenezete. La ruĝiĝo reaperas senvole, kaj do turnas sin Akiro al la komputila montrilo, kvazaŭ kaŝi. Liaj fingroj movas sub la tablon al siaj femuroj, vestaĵo pinĉetas, dum Rio iras al la najbara ĉambro, tra la koridoro, sub la ŝtuparo, la klak-klaketa sono de la ŝuoj iam post iam mallaŭtiĝante ĝis neaŭdiĝebla imagaĵo.

La komputilo murmuretadas.

Akiro remetas fingrojn sur la klavilojn, sed vortoj ne kreskiĝas. La grizeca plasto ŝajnas kiel ole'tegito, kaj subite sentas li tro maltrankvila. Varmo ankoraŭflosas ĉe la vangoj, kaj li dankas ke la kunlaboranto neniam agas tiel taglume, kiam la filmiloj vidus.

——————————


Akira looks upwards, neck turned towards Ryo a little, eyelashes curved sweetly like little black curls. The breath by his side leans away until it no longer warms him, when Ryo slowly begins to stand with a straighter back.

"Good effort." He says, and Akira halfway laughs slightly, fingers at the sides of his coffee-cup. The drink is already cold, the blinds at the window were already pulled down hours ago and now the pale-blue light shadows itself a litle in the work-room. Ryo adjusts the lay of his hair, taps his feet once, twice against the wooden floor, and in the end turns to speak to the bookshelf.

"Do you desire more coffee?"

He looks at the partially-full thing, which isn't going to be drunk. "Oh, yes, thanks — " and Ryo's hands remove the cup before his own can possibly move away, fingers suddenly pressing a little with mild frenzy. The blush re-appears unwillingly, and so Akira turns himself to the computer monitor, as though to hide. His fingers move to underneath the table, towards his thighs, clothing being pinched slightly, while Ryo goes to the neighbouring room, through the corridor, down the stairs, the clack-clack sound of his shoes eventually quieting down until an inaudible thing of imagination.
(More translation to come later, but the Esperanto is still just a WIP draft as well)